De Rafeiro do Alentejo stamt af van de Molosser en komt oorspronkelijk uit het zuiden van Portugal, uit de 19e eeuw.De Rafeiro do alentejo werd gebruikt voor  het beschermen van de kudde`s en het vee.  Daarnaast is het een gezelschapshond. Hij is snel, vastberaden, zelfverzekerd, dapper en betrouwbaar en vertrouwt op zijn instincten. Het is een krachtige, moedige en sobere hond. Consequent zijn bij de opvoeding van de Rafeiro do Alentejo is belangrijk.De Rafeiro Do Alentejo is vriendelijk en trouw aan zijn baas. Hecht zich zeer sterk aan het gezin waar hij bij hoort. Voor kinderen is hij zeer lief. Het is een rustige, indrukwekkende hond die het grootste deel van de dag languit liggend doorbrengt.
Begin jaren 80 was het ras bijna uitgestorven en toen hebben een handvol fokkers zich ingespannen om dit ras te redden door gezamenlijk de oorspronkelijke kenmerken te herstellen en het ras te homogeniseren. Niet te vergeten dat tussen 1930 en 1980 zeer goede honden in handen waren van herders, waar zijn oorspronkelijke functie nog volledig benut werd.
Rafeiro is het Portugese woord voor "bastaard" of "straathond". In oude woordenboeken betekent het woord echter ook "dapper, sterk, beschermer of groot". Het is dus een grote dappere beschermer.


GEDRAGSKENMERKEN
Uitstekende waakhond, zelfverzekerd en betrouwbaar, bijzonder oplettend gedurende de nacht. Nobele hond, vastberaden tegen vreemden en zeer lief voor kinderen. Een verdedigingshond en geen aanvaller, te herkennen aan zijn zware, diepe blaf die van grote afstand te horen is. Omdat het om een sterke, moedige hond gaat, werd en wordt hij vaak gebruikt voor de jacht op groot wild. Dit ras hecht zich sterk aan het gezin waar hij bij hoort en staat wantrouwend tegenover vreemden. Zodra hij ziet dat het goed is, wordt hij rustig (zelfs bijna onderdanig). Deze hond heeft een sterke baas nodig, die hem consequent en rechtvaardig behandelt. Een inconsequente aanpak kan negatieve gevolgen hebben voor de karaktervorming van deze hond en omdat het een grote en zeer sterke hond is, kan dit gevaarlijke situaties veroorzaken. Het is niet de bedoeling van de ACRA om van dit ras een schoothond te maken. Wij willen dat de authentieke raskenmerken bewaard blijven en dat het een waakhond blijft, dus een zekere mate van territoriaal gedrag en bescherming van het eigen gezin tegen vreemde mensen en dieren moeten wij accepteren.

UITERLIJKE KENMERKEN
De Rafeiro is een robuust gebouwde sobere hond, met een kalme uitstraling. Het hoofd is beerachtig. De schedel is breed en min of meer afgerond naar het midden toe, met een zeer lichte stop. De grootte komt goed overeen met de proporties van de rest van het lichaam. Krachtige kaken en fijne lippen. De ogen zijn klein en donker, met donkere oogleden. De oren zijn medium van maat, driehoekig zonder puntig te zijn en halverwege de schedel aangezet, bij de aanzet gevouwen en hangend. Het lichaam is stevig en lang. De nek is kort, sterk en met een regelmatige keelhuid (niet te los hangend). Sterke romp, brede diepe borstkas. Rechte rug, brede lendenen, brede licht afhellende croupe. Stevige ledematen en voeten, gesloten lange tenen. De staartaanzet is niet hoog of laag. De staart is lang en licht gebogen en reikt tot onder de hak. Wanneer de hond in actie is kan hij opkrullen. De vacht is kort tot halflang (geen stokhaar), glad dik en dicht. De kleuren zijn zwart, wolfsgrijs, hazelnoot, reebruin, bruin, geel-bruin of geel. Deze kleuren met wit of wit met deze kleuren, gevlekt, gestreept of gestroomd. De schofthoogte bedraagt voor reuen van 66 tot 74 cm en voor teven van 64 tot 70 cm. De maximale hoogte mag uitlopen mits de proporties en het functioneren behouden blijven. Het gewicht bij reuen ligt tussen de 40 en 50 kg en bij teven tussen de 35 en 45 kg.

EVOLUTIE
In het eerste boek over Portugese rassen, gepubliceerd in 1942 in Portugal, waarin stond hoeveel en van welk ras er honden geregistreerd waren, kwam slechts 1 Rafeiro do Alentejo voor. Er waren gelukkig nog een paar eigenaren van schaapkuddes die in deze periode de continuïteit van deze ras hebben gewaarborgd.
Begin jaren 80 hebben een handvol fokkers zich ingespannen om dit ras te redden door gezamenlijk de oorspronkelijk kenmerken te herstellen en het ras te homogeniseren. Niet te vergeten dat tussen 1930 en 1980 zeer goede honden in handen van herders waren, waar zijn oorspronkelijk functie volledig benut werd, maar deze dieren waren natuurlijk niet geregistreerd.

webpagina